ما از اين بيانات با عطف نظر به دو آيه گذشته مىفهميم كه اين زيبائى بهت‌آور كه سراسر جهان هستى را از دوسوى گرفته همانا زيبائى ساحت كبريائى است كه از راه آيات آسمانى و زمينى مشاهده مىشود و هريك از اجزاء جهان دريچه‌ايست كه بخشى از فضاى دلنشين و نامتناهى بيرون از خود را ارائه مىدهد و هيچ‌كدام از خود چيزى ندارد . و ازين روى قرآن كريم در آيات ديگرى هر جمال و كمال را از آن ساحت كبريا مىشمارد چنان كه مىفرمايد : « هُوَ الْحَيُّ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ » سوره مؤمن آيه 65 ( ترجمه : اوست زنده خدائى جز او نيست ) « أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » سوره بقره آيه 165 ( ترجمه : اينكه همهء قوه و نيرو از آن خدا است ) « فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » سورهء نساء آيه 139 ( ترجمه : بدرستى همه عزت از آن خدا است ) . « وَ هُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ » « وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ » « اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى » سوره طه آيه 8 ( ترجمه : خدا جز او خدائى نيست هر نامى كه نيكوتر است از آن اوست ) به مقتضاى اين آيات همه زيبائيهائى كه در جهان هستى جلوه‌گر است